Soundtrack

- Rubberneckin'
- Have A happy
- Let Us Prey

Recorded at: Decca Recording Studios, Universal City, Los Angeles. March 1969 (Except "Rubberneckin'" recorded at American Sound Studios, 827, Danny Thomas Boulevard, Memphis. January 1969).

Musicians :
Elvis Presley (vocals), Dennis Budimer, Mike Deasy, Howard Roberts, Robert Bain (guitars), Joe Mondragon (bass), Carl O'Brien (drums), Roger Kellaway (piano), the Mello Men (vocals)

Change of Habit - Universal 1969

Director William Graham
Producer Joe Connelly
Technicolor

Cast Overview
Elvis Presley .... Dr. John Carpenter, Mary Tyler Moore.... Sister Michelle Gallagher, Barbara McNair .... Sister Irene Hawkins, Jane Elliot .... Sister Barbara, Leora Dana .... Mother Joseph, Edward Asner .... Lieutenant Moretti, Robert Emhardt .... The Banker, Regis Toomey .... Father Gibbons, Doro Merande .... Rose, Ruth McDevitt .... Lily, Richard Carlson .... Bishop Finley, Nefti Millet .... Julio Hernandez, Laura Figueroa .... Desiree, Lorena Kirk .... Amanda, Virginia Vincent.... Miss Parker.


Trzydziesty pierwszy film Elvisa Presley’a i zarazem ostatni był „Change of Habit”. Film był częścią umowy, jaką Colonel Parker uzgodnił z NBC w sprawie TV NBC 68 Special zatytułowany „Elvis”. Była to kooperacja NBC i Universal Pictures. Film kręcono podczas marca i kwietnia 1969 roku w obszarze Los Angeles i w Universal Studios. Film spędził cztery tygodnie na liście Variety Box Office Survey osiągając 17 miejsce.

Bohater grany przez naszego Elvisa dr. John Carpenter, pracuje z trzema pracownicami opieki społecznej, które przyjechały, aby pomóc mu w pracy w przychodni. On prawie do końca filmu jest nieświadomy, że panie faktycznie są zakonnicami. One dzielnie pomagają lokalnej społeczności bez ujawniania tożsamości. Nie noszą habitu, ubierają się po świecku, co pomaga im przeniknąć do tej tak trudnej społeczności i dlatego tytuł brzmi „Change of Habit”.

Siostrę Michelle Gallagher zagrała Mary Tyler Moore. Jej bohaterka bazuje na prawdziwej zakonnicy, siostrze Mary Oliwi Gibson, która pracowała w klinice logopedycznej przy Marie Regina College w Syracuse, New York.
Catholic College został otwarty w 1934 roku, a zamknięty w 1990. Siostra Mary używała tych samych technik medycznych, jakie są przedstawione w filmie podczas pracy Michelle Gallagher z upośledzonymi dziećmi.. Mary Tyler Moore przed pierwszymi krokami w zawodzie aktorskim była tancerką. Pierwszy raz pojawiła się w 1955 roku w telewizji, jako tańczący elf „Happy Hotpoint”. Była to reklama sponsorowana przez Hotpoint dla serialu telewizyjnego „The Ozzie and Harriet Show”. A w 1959 roku zagrała w telewizyjnym show CBS ,”Richard Diamond, Private Detective” pracownicę usług telefonicznych o imieniu Sam. W tej roli usłyszeliśmy tylko jej głos, a zobaczyliśmy nogi. Sławę i serca widzów zdobyła dzięki rolom w programach telewizyjnych „Dick Van Dyke Show” i „Mary Tyler Moore Show” i właśnie za nie zdobyła nagrody Emmy i Golden Globe. Wystąpiła również w filmach dużego i małego ekranu. W 1981 roku była nominowana do nagrody Akademii za pracę w filmie „Ordinary People”. W 1979 roku nominowano ją do nagrody Emmy za film „First, You Cry”, w 1985 roku za „Heartsounds”, a w 1988 roku za film „Lincoln”. W 1993 wygrała nagrodę Emmy za film „Stolen Babies”. Mary i jej były mąż Grant Linker w 1969 utworzyli MTM Enterprises. Była co-producentem takich seriali telewizyjnych, jak „Lou Grant”, „Hill Street Blues”, „ST. Elsewhere”, „The Bob Newhart Show” i „WKRPIn Cincinnati.” Mary przez długie lata chorowała na cukrzycę i ta choroba zainspirowała ją, aby zostać działaczką na rzecz pomocy cukrzykom. 8 maja 2002 roku ufundowano odlew jej sławnego kapelusza, który inaugurował jej show „The Mary Tyler Moore Show”

Siostrę Irene Hawkins zagrała piosenkarka/aktorka Barbara McNair. Urodziła się w Chicago, a wychowała w Wisconsin. Następnie po ukończeniu szkoły muzycznej przeniosła się do Nowego Jorku i pracowała jako sekretarka dopóki nie nawiązała stosunków z utalentowanym piosenkarzem, który występował w takich znakomitych lokalach, jak Purple Onion, The Persian Room w hotelu Plaza. Debiutowała na Broadway’u w musicalu zatytułowanym „The Body Beautiful”. Była gwiazdą w programie telewizyjnym „The Barbara McNair Show” i w wielu filmach telewizyjnych. W 1972 roku była współautorem pięknej książki „The Complete Book of Beaty For the Black Woman”. Niedawno odwiedziła Europę i uczestniczyła w uroczystościach poświęconych muzyce Duke Ellington.

Siostrę Barbarę Bennett zagrała Jane Elliot. Można było ją zobaczyć w licznych rolach telewizyjnych, a między innymi w „operze mydlanej” „General Hospital”. Trzy razy była nominowana do nagrody Emmy, a w 1981 otrzymała ją.

Nieżyjąca już charakterystyczna aktorka Leora Dana zagrała Matkę Józefinę. W latach 50-tych często można było ja zobaczyć w takich programach telewizyjnych jak „Kraft Television Theatre”, „The Philco Television Playhouse” i „The Boston Strangler”.

Długoletni, charakterystyczny aktor Regis Toomey zagrał Ojca Gibbona. Jego kariera filmowa sięga roku 1929. Grał w wielu filmach i w telewizji. Zagrał między innymi rolę dr. Bartona Stuarta w wznawianych serialach telewizyjnych „Greek Acres” i „Petticoat Junction”.

Edward Asner zagrał małą rolę policjanta Lt. Morettiego. Na początku swojej kariery był statystą w filmie Elvisa „Kid Galahad”. W 1970 roku przyjął rolę, która uczyniła go sławnym – zagrał Lou Granta w klasycznym programie„The Mary Tyler Moore Show”. Wystąpił także w mini-serialu „Rich Man, Poor Man” i Roots” Był piętnaście razy nominowany do nagrody Emmy i jedenaście do Golden Globe i wygrał pięć. W 2002 roku otrzymał nagrodę, Scren Actors Guild Life Achievement. Ostatnio pracował nad projektami „The Commission” i „Elf”.

Robert Erhardt grał przeważnie czarne charaktery i tu w tym filmie nie było inaczej. Zagrał bezlitosnego, gnębiącego lokalną społeczność „Bankiera”, ale w „Kid Galahad” zagrał sympatycznego kucharza Maynarda.

Żeńska grupa wokalna The Blossoms, pojawiła się już w 1968 roku w programie telewizyjnym „Elvis”, a tu w muzycznych numerach. Wśród nich była Darlene Love, która później stała się solistką i aktorką. Jedną z jej wielu ról jest znana rola w serialu „Lethal Weapon” gdzie w roli głównej wystąpił Mel Gibson.

Kilku aktorów z „Change of Habit” grało w innych filmach Elvisa. David Renard zagrał tu Coloma, a w „Fun In Acapulco” fotografa. Troy Melton zagrał goryla „Bankiera”, a w „It Happened At The Word Fair” jednego z graczy w pokera. Stella Garcia zagrała w tym filmie Marie, a w „Fun In Acapulco” seniorytę z Torito. John Macaluso był tu dublerem, a 11 lat wcześniej w 1958 roku w filmie „King Creole” nastolatka.

Jeżeli przyjrzysz się uważnie zobaczysz młodego nastoletniego statystę A. Martineza. Dzisiaj jest znany z opery mydlanej „Santa Barbara”, gdzie zagrał Cruza – za tę rolę otrzymał nagrodę Emmy. Wystąpił w takich filmach, jak „For The People”, „General Hospital”, „Profiler” i „L.A. Law”. Jest także piosenkarzem i debiutował w konkursie młodych talentów. Niedawno wydał swój pierwszy album.

Reżyserem filmu był William A. Graham, który reżyserował kilka filmów telewizyjnych i seriali takich, jak „Dr. Killdare”, „The Fugitive” i „Get Christie Love”. W 198o był nominowany do nagrody Emmy za film „Guyana Tragedy: The Story of Jim Jones”

Scenariusz napisali Eric Bercovici, James Lee, Richard Morris, John Joseph i S. S. Schweitzer. Bercivici w 1981 roku otrzymał Emmy za pracę w „Shogunie” i był wiele razy nominowany do nagrody Emmy. Lee był nominowany do Emmy w 1963, 1977 i 1980 za takie produkcje jak „The Invincible Mr. Disraeli”, „Roots” i „This Year’s Blonde”. Morris w 1968 roku wygrał nagrodę Writer’s Gild za „Thoroughly Modern Mille” Był też nominowany do nagrody Akademii za „Flower Drum Song” , a Oscara zdobył za „Spartakusa”. Joseph pracował przy serialach takich jak „Bonanza”. Schweitzer napisał scenariusze do takich seriali jak „Canzon” i „Police Woman” i wielu innych.

Scenografią zajmował się Russel Metty, który pracował także przy „Imitation of Life”, „That Otuch of Mink”, „Bus Riley’s Back In Town”, „Madame X” i „Thoroughly Modern Millie” Był nominowany do Oscara za „Flower Drum Song” a otrzymał go za „Spartakusa”.
Montażystą był Douglas Stewart, ten sam który otrzymał Oskara za „The Right Stuff” i był nominowany do nagrody Emmy za „Rich Man, Poor Man” i „The Bold Ones”.

Charakteryzatorem był Bud Westmore, pochodził ze sławnej rodziny charakteryzatorów. Stylistą był tu Larry Germain i 5 razy był nominowany do nagrody Emmy a wygrał ją w 1979 za pracę „The Mirakle Worker”.