Love Me Tender
20 Century Fox, 1956. Run time: 89 minutes
Filmed in Cinemascope

CREDITS

Director.................................Robert D. Webb
Producer...............................David Weisbart
Screenplay...........................Robert Buckner
From a Story by...................Maurice Geraghty
Director of Photography....Leo Tover
Editor.......................................Hugh S. Fowler
Art Directors...........................Lyle R. Wheeler
Maurice Ransford
Set Decoration.......................Walter M. Scott
Fay Babcock
Costumes................................Mary Mills
Assistant Director..................Stanley Hough
Music.........................................Lionel Newman
Orchestration...........................Edward B. Powell
Technical Advisor...................Colonel Tom Parker

CAST

Vance Reno......................Richard Egan
Cathy Reno.......................Debra Paget
Clint Reno..........................Elvis Presley
Mr. Siringo.........................Robert Middleton
Brett Reno.........................William Campbell
Mike Gavin.........................Neville Brand
Martha Reno......................Mildred Dunnock
Major Kincaid....................Bruce Bennett
Ray Reno...........................James Drury
Ed Galt................................Russ Conway
Mr. Kelso............................Ken Clark
Mr. Davis............................Barry Coe
Pardee Fleming................L.Q. Jones
Jethro..................................Paul Burns

SONGS

"We're Gonna Move"
"Love Me Tender"
"Let Me"
"Poor Boy"

Udział bierze Elvis Presley.” Nie tylko imię wywołało zachwyt nastoletniej publiczności, ale również wersja tytułowej piosenki, będącej motywem muzycznym tego westernu, w którym Elvis miał swój debiut. W książce „Elvis Presley In Hollywood”, Gerry McLafferty zauważa „wydaje się niezwykłe, aby piosenkarz występował w westernie.”

Fani w wypełnionych po brzegi kinach czekali aż 17 minut na swojego idola, a kiedy wreszcie pojawił się na ekranie, zobaczyli małą postać orzącą pole i jej uśmiech skierowany do filmowego brata (Richard Egan) powracającego Wojny Domowej. Uśmiech ten mówił światu: „A więc jestem w Hollywood – To ja ELVIS PRESLEY.”

Film zaliczony do kategorii B, robił wrażenie na publiczności tylko w chwilach, kiedy Elvis pojawiał się na ekranie. Te 17 minut przeczekali podobnie spokojnie, jak spokojnie czekali na jego sceniczne występy w latach 50-tych i jak spokojnie i cierpliwie przeczekiwali występy Jackie Kachane w latach 70-tych.

Nie dziwi, że producent David Weisbart (był także producentem „Buntownika bez powodu”) i reżyser Robert Webb odważyli się powierzyć rolę (wprawdzie drugą planową) nowicjuszowi.

Mimo, ze film był kategorii B, łatwo możemy zauważyć kilka bardzo efektownych sekwencji zwłaszcza w końcowych scenach. Elvis grał swoją rolę emocjonalnie – wspaniałe i łatwo przedstawiał radość, wzburzenie i złość, a jednocześnie wydawał się wrażliwy jak i pewny siebie u boku zawodowych aktorów.

Główną rolę kobiecą powierzono Debrze Paget – wcieliła się w uroczą Cathy, a główną rolę męską kreował Richard Egan. Wspaniale wywiązał się ze swego zadania Neville Brand, słynący z grania tak zwanych „złych charakterów”.

Jedno jest pewne, że akcent Elvisa południowca, bardziej pasował do filmu przedstawiającego głębokie Południe po wojnie, niż jakiegokolwiek innego wykonawcy. Muzyczne wystąpienia Elvisa, aczkolwiek krótkie, były elektryzujące dla nastoletniej widowni, która nigdy wcześniej czegoś podobnego nie widziała i natychmiast zaakceptowała rocka w westernie, a co więcej wcale jej to nie przeszkadzało.

Wyłączając piosenkę tytułową, można powiedzieć, że Elvis nie był zadowolony, że musiał śpiewać w tym filmie. We’re Gonna Move, Let Me i Poor Boy, to wspaniałe country, ale ich teksty nie pasowały do filmu i on wespół ze wszystkimi pukał się w głowę, ale jak wiemy nikt nie brał pod uwagę jego protestów czy odczuć.

Kiedy wydawano na CD piosenki z „Jailhouse Rock” w wersji stereofonicznej postanowiono dołączyć piosenki z „Love Me Tender” wraz z intrygującą wersja solową Let Me. Krytycy nie zostawili na Elvisie suchej nitki, jednak trzeba dodać, że zdarzały się miłe recenzje takie jak w „Beverly Hills Citizen” : „Młody Presley wykonał całkiem dobrą robotę i okazało się, że dzisiejsze dzieciaki mają talent i zdają sobie z tego sprawę.” Natomiast w magazynie „A Century of Elvis” ( pierwszy jaki miał Elvis), Albert Hand stwierdził: „Po jego pierwszej piosence mogłem spokojnie pójść do domu. Wyglądał naturalnie tylko wtedy, kiedy trzymał gitarę w ręku.”

Podsumowując „Love Me Tender” można powiedzieć, że Elvis nie zagrał tak dobrze jak profesjonalny aktor, ale nie będzie przesadą, jeżeli powiem, że zagrał mądrze. Plakaty reklamujące film jakkolwiek przesadnie to jednak miło obwieszczały: „Mr Rock’n’Roll to urodzony aktor”

Zrobiono 500 kopii, a włożone nakłady finansowe zwróciły się w szybkim tempie. Zdjęcia rozpoczęły się 23 sierpnia 1956r a zakończyły 8 października tego samego roku. Prapremiera odbyła się w Nowym Jorku 15 listopada 1956r w Paramount Theater, a na ekrany kin w całego kraju wszedł 21 listopada 1956r