Soundtrack

- Mean Woman Blues
- Teddy Bear
- Loving You
- Got A Lot O' Livin' To Do!
- Lonesome Cowboy
- Hot Dog
- Party

Recorded at the Paramount Scoring Stage and Radio Recorders, Hollywood. Engineers: Phil Wisdom and Thorne Nogar. January - February 1957

Musicians: Guitars:
Scotty Moore, Tiny Timbrell, Elvis Presley. Bass: Bill Black. Drums: D.J. Fontana. Piano: Dudley Brooks, Gordon Stoker, Hoyt Hawkins. Harmonica: George Fields. Vocals: The Jordanaires.

Loving You - Paramount 1957

Directed by: Hal Kanter
Writing Credits: Herbert Baker, Hal Kanter
Producer: Hal Wallis
Technicolor and Vistavision.

Cast Overview
Elvis Presley .... Jimmy Tompkins (Deke Rivers) Lizabeth Scott - Glenda Markle, Wendell Corey .... Walter (Tex) Warner, Dolores Hart .... Susan Jessup James Gleason .... Carl Meade Ralph Dumke .... Jim Tallman Paul Smith .... Skeeter Kenneth Becker .... Wayne Jana Lund .... Daisy Bricker Vernon Rich .... Harry Taylor David Cameron .... Mr. Castle Grace Hayle .... Mrs. Gunderson thingy Ryan .... Mack Steve Pendleton .... Mr. O'Shea


Plakaty reklamowały: Pierwszy Wielki Współczesny Musical Oparty Na Fascynującej Karierze Elvisa Presley’a”
I tu w kilku słowach pozwolę sobie podsumować drugie ryzykowne spotkanie Elvisa z celuloidem, a pierwsze z wytwórnią Paramount.

„Lowing You” posiadał wszystkie atuty, aby uzyskać popularność: wspaniałą, popularną gwiazdę i fabułę, mimo, że połowicznie, ale opartą na jej biografii. Film był panoramiczny, kolorowy i ze wspaniałą muzyką – krótko mówiąc, energia emanowała z ekranu.

Film zrealizowany w 1957r nadal robi wrażenie i to nie tylko na starszych fanach, ale także na młodych, kiedy oglądają Elvisa w roli Deke’a Rivers’a i widzą jak osiąga sławę dzięki rockowi. Film miał coś ż filmów tzw. „lukrowanych” i co by o nich dobrego nie powiedzieć, były niezbyt realne. Należy jednak wziąć pod uwagę, ze „Loving You” był zrealizowany w czasie, kiedy presleymania i rock ogarnął świat i całe to wielkie, podniecające zamieszanie wepchnęło w ten film, jak lek w kapsułkę.
Elvis prezentował się niezwykle imponująco z czarnymi włosami, długimi baczkami i w ubraniu dżinsowym Deke Rivers swoim wyglądem przypominał niezliczoną rzeszę zdecydowanych i chłodno nastawionych do życia ludzi. Deke był twardy – miał styl. A mówiąc o stylu: Czy było nim mocne uderzenie, jak rozpalonym prętem, którym były rock’n’rolle Deke;a, czy długie luksusowe, czerwone lub białe limuzyny? Myślę, że w latach 50-tych jedno i drugie. I obecnie nic się nie zmieniło, w dalszym ciągu naśladuje się styl Deke’a.

Pierwszy raz Elvis grał pierwszoplanowa rolę i reklamowano go przed takimi znanymi aktorami jak; Wendel Corey (Tex) i Elizabeth Scott (Glenda). Podobnie jak chłopcy próbowali naśladować wygląd Dike’a, tak dziewczęta próbowały upodobnić się do Dolores Hart (Susan). Natychmiast pojawiła się moda na „koński ogon”.

Na ekranie pojawiła się grupa muzyczna Elvisa (Scotty Moore, Bill Black, DJ Fontana) wraz z zespołem The Jordanaires – otrzymali taką sama rolę, jaką pełnili w życiu. Elvis zrobił niesamowite wrażenie nie tylko piosenką, Teddy Bear, ale również samym swoim wyglądem ubrany w kostium czerwono-biały w stylu kowbojskim. Czy możecie wyobrazić sobie, co czuli widzowie w 1957r widząc to na ogromnym ekranie? Tę twarz! Te oczy! Oczy pełne iskier i czarne włosy opadające na nie? To był jeden z najwspanialszych momentów tego filmu.

Następny, również wspaniały moment zawiera końcowa scena, w której Elvis wykonuje, Got A Lot O’Living To Do, a my widzimy Gladys i Vernona klaszczących w rytm utworu, podczas gdy ich syn w swój specyficzny sposób tańczy, wiruje i skacze ze sceny i na scenę pełen młodzieńczej radości.

O ile Mean Woman Blues była szybka i pełna ekspresji, to Lonesome Cowboy intrygująca, z ciekawą teatralna choreografią, której smaku dodawały sceniczne, przyćmione światła.. W tamtych dniach dla fanów interesujące były wersje dwóch piosenek: szybka wersja piosenki tytułowej i Party z odmiennym tekstem. Przemycano do kin szpulowe magnetofony i pod osłoną ciemności nagrywano je.

Podobnie jak Mark Twain przedstawiał swoją młodość za pomocą Toma Sawyera, tak i Elvis Presley przedstawił swoją za pomocą Deke’a Rivers’a. Jako aktor wydawał się daleko więcej pewny siebie, niż było to widać w jego pierwszym filmie. Deke Rivers, oczywiście był bliższy Elvisowi niż Clint Reno. Jego aktorstwo wielkimi krokami posuwało się naprzód, był dobrym uczniem i nie przegapił żadnej sposobności, aby to udowodnić.

Scenariusz przesiąknięty humorem zabarwionym ironią, skierowany był do antagonistów rocka. Wreszcie świat mógł na własne oczy zobaczyć odsądzonego od czci i wiary Elvisa.

Dla producentów, pewnym stopniu, Elvis był wabikiem i to nie mniejszym niż dla Glendy, Deke. Glenda w filmie to odpowiednik Colonela Parkera, chociaż dla mnie Colonel był po części politykiem promujący swój eliksir. On kojarzy mi się zawsze z dotykiem Hitchock’a.

Jana Lund jako Daisy, reprezentowała faktyczne tłumy fanów, którzy próbowali dopaść Elvisa podczas jego koncertowego tournee i to nie tylko w latach 50-tych, ale przez całe jego życie.
Krytycy, przyznać trzeba, w sposób sympatyczny wypowiadali się o filmie. „Variety” stwierdziła: „Elvis, jako aktor, zrobił wielkie postępy.”. Więcej powściągliwa była recenzja, w „Hollywood Raports”: „Elvis mógłby być bardziej zaakceptowany przez starsza generacje, gdyby jego fani przez cały film tak przeraźliwie nie wrzeszczeli”. W „Century of Elvis” Albert Hand pisał: „Jego aktorstwo jest wielce obiecujące.”, a Garry McLafferty w książce „Elvis Presley In Hollywood” : „ Elvis był dynamiczny i ekstremalnie wiarygodny.”

„LovingYou”, został uznany klasykiem i jest ulubionym filmem fanów. Prapremiera odbyła się 9 lipca 1957r w Memphis w Strand Theater. Na pokazie, był Elvis wraz z rodzicami i Anitą Wood. Na ekrany kin całego kraju wszedł 30 lipca.